دوست دارم رویاهای کودکی ام را ورق بزنم،

و خوب می دانستم چه روزهای زیبایی در انتظار رسیدنند،

و خوب می دانستم که دوچرخه ی آبی ام با من بزرگ خواهد شد،

و خوب می دانستم درخت انجیرمان همیشه پر از انجیر است،

و چه خوب فکر می کردم که کسی نیست که درخت کاجمان را قطع کند،

و چقدر زیبا بود، وقتی با شمردن سکه های قلکم هرگز احساس کم نمی کردم،

و چه خوب همیشه مزه ی اولین ساندویچ عمرم را می چشیدم،

و چقدر از لگد زدن به توپ پلاستیکی لذت می بردم،

و چه خوب بوی تابستان را به یاد داشتم،

و چه خوب می دانستم که پوشیدن لباس نوی عید چه کیفی دارد،

و من هیچگاه بوی عیدی خشک پدربزرگم را فراموش نخواهم کرد،

و ای کاش همیشه هیچ وقت نمی دانستم که روزی بزرگ تر خواهم شد . . .

               و من ، در لحظه ی حال، ایستاده ، خسته ام . . .

                                                                     خسته ام . . .

خسته ام از هم نشینی رنگ با دیوار . . .

                 از هم نشینی برگ با باغچه . . .

                             خسته ام از سایه های خورشیدی . . .

                                           و خسته ام از اطراف پر رنگ بی رنگم . . .

حال ای کوچه گرد روزگار ، زندگی ،

                        ترا در کدامین دادگاه به جرم سنگین اسمت محاکمه باید کرد؟

من ، برگ برگ خاطراتم را می خواهم برای خواندن به دیوار اتاقم بزنم،

و چقدر سخت است وقتی می دانی دیگر خاطره ای نمانده است،

و چقدر مروارید تنهاست ،

       و چقدر تنها بودن سخت است،

و چقدر برگ تنهاست ،

       و چقدر اعتماد کردن و گرفتن دست کسی سخت است ،

و من چقدر در میان هیاهوی گنجشکان احساس سکوت دارم ،

       و چقدر زندگی کردن سخت است ،

                       . . . و من همچنان دستاهایم در آسمان ایستاده اند تا شاید از باران چتری برای خفه نشدن در غبار هوا بسازم،

. . . و بار دیگر شب،

                       اما این بار تماشای ستاره ها هیچ لذتی نخواهد داشت،

                       و ماه بسیار کم نور خواهد بود،

و من چشمانم را می بندم و سر بر بالش می گدارم و خواب رویا های ندیده ام را فکر می کنم.

                                                                              24/8/88

                                                                                 1:01