تبليغاتX
سوگماد = همیشه جاوید


سوگماد = همیشه جاوید

....تقدیم به تمام دوستانم





















 

روزی دیگر فرا رسید. . .

                                خدایا !

                                         ترا شکر که نمی گذاری از این شرع بترسم ،

     ترا شکر که روزهاست ، روزهایم را زیبا و شبهایم را زیبا تر کردی ،

و هر روز را مقدس آفریدی ، و امروز را برای من مقدسی آفریدی ،

امروز با تو عددی مقدس است

                                      و با تو نوروزی است دیرینه ،

   و این توئی. . .

 

تمام گل های شمعدانی مرا به یاد تو می اندازند ،

و تمام باران ها با تو ترانه سر می دهند،

و رنگین کمان در میان مو های تو می رقصد ،

و ما شاید تخته سنگی بودیم یا بوته ای توت فرنگی خواهیم شد ،

تابیدی و امروز را تولدت نامیدی ،

 تو . . .

            هر روز متولد می شوی. . .

پ.ن 1 : امروز تولد صباس ، دوست و یار عزیزم و همکار وبلاگیم .

پ.ن 2 : صبا ، تولدت مبارک .

نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم مهر 1388ساعت 0:6 توسط وحید | |

 

سلام. . .

               دستهامان در دست هم ، قلبهامان برای هم ،  وبا احساس تبلور یک روح در دو کالبد از گوشت و پوست و استخوان ، قلم بر دست های دیگرمان که از هم جدایند ، سعی بر آنیم که این فاصله را از میان برداریم .

     تا به امید این خط به هم سلامی بکنیم وبه هم یاد دهیم ؛

                                                                          دوستی برگ گلی نیست که بر باد رود  

 

پ.ن 1 : دوستای خوبم ، دوست خوبم صبا به من در بهتر بودن این وبلاگ کمک میکنه .

پ.ن 2 :صبا ، رسیدنتو مثه اسمت به فال نیک میگیرم . خوش امدی.

 

نوشته شده در دوشنبه سیزدهم مهر 1388ساعت 23:38 توسط وحید | |

رنه دکارت فیلسوف  و ریاضی دان فرانسه ی قرن ۱۷ تصمیم گرفت برای رسیدن به "معرفت یقینی" به همه چیز شک کنه تا ببینه که آیا واقعا چیزی وجود خواهد داشت که تردید درش راه نداشته باشه و نشه بهش شک کرد ، پس همه چیز رو از اول شروع کرد و شک کردن رنه دکارت که در تاریخ فلسفه به فیلسوف شکاک معروفه شروع شد. دکارت در همه چیز شک می کرد حتی وجود جهان خارج و به جایی رسید که به خودش گفت شاید من در خوابم و این دنیا رو خواب می بینم یا شاید شیطان یا موجودی پلید داره جهان رو این طور به من نشون می ده (چیزی که فلسفه ی ماتریکس هم به اون اشاره داره و می گه جهان ما یعنی جائی که درش زندگی می کنیم ، جهان مجازیه و جهان واقعی جائی خارج از محسوسات (شاید اغلب) ماست و اگر یادتون باشه توی فیلم قهرمان ها با خوردن قرص هائی بین این دو جهان رفت و امد می کردند). پس دکارت به همه چیز شک کرد اما بالاخره به چیزی که می خواست رسید ؛ اصل تردیدناپذیری که به دنبالش بود. اما این اصل چیه؟ 

دکارت گفت من می توانم در همه چیز شک  کنم اما در این واقعیت که شک می کنم تردیدی وجود ندارد پس شک کردن من امری یقینی هست و از آنجا که شک کردن یکی از حالات اندیشه ست پس وقتی که شک می کنم می اندیشم  ، یعنی فکر دارم. دکارت به اصل تردید ناپذیر خودش رسید و اسم این اصل رو  "اصل کوژیتو"  گذاشت : می اندیشم ، پس هستم.

 همه این ها رو توضیح دادم که بگم من هم به این اصل اعتقاد دارم و اما یه چیز غم انگیز این وسط وجود داره و اونم اینه که هیچ وقت نمی شه از این "اندیشه" خلاص شد (خوب و بد بودن نوع اندیشه فعلا برام ملاک نیست). لحظات بدی تو زندگی هر کسی هست که ذهن آدم پر از فکر و خیال می شه و اون موقع است که این حیوان متفکر و به خیال خودش متمدن دلش می خواد سرش رو بکوبه به دیوار و چه بد که حتی با این کار هم نمی شه مدتی ، حتی اگر چند دقیقه باشه از این "اندیشه" دور شد و خالی بود.

گاهی دلم می خواد ذهنم مثل شیر سفید سفید بشه و از سرم بیرون بریزه اما این رویاییه که فقط به افسانه های پریان و قصه های مزخرف برادران گریم شباهت داره نه حقیقت ذهن من.

 

پ.ن: این بالا اشاره ای به تفاوت حقیقت و واقعیت هم شده  ، کی می تونه بگه کجا.

فلسفه جذاب و در عین حال گیج کننده ست. اما چیزی که در شروع یادگیری فلسفه هر کسی می فهمه اینه که انسان ذاتا به فلسفه علاقه داره پس بهش فکر می کنه و سرگیجه ای می گیره که قرن هاست بی درمان مونده.

 پ.ن۲: کل این مطلب تست هوش و حافظه ست!

نوشته شده در پنجشنبه دوم مهر 1388ساعت 13:0 توسط وحید | |

 

می خواهم به خانه بروم،

                             می خواهم یک درخت شوم،

شاخه هایم را رها کنم ، و به برگ پناه بدهم

                                 اما دلم نمی خواهد ریشه بدوانم ،

                                                   زیرا می ترسم قلب زمین ترک بردارد،

می خواهم یک درخت بشوم

تا شاید درک کنم

انجام فتوسنتز را ، اکسیژن را ،

و چرا از میان آن  همه برگ ،

           برگ بیستم از شاخه ی دوم من ، از برایم چیزی دیگر است؟

و برایم زیبا تر از هر برگ دیگری است؟

و دلم نمی خواهد هیچ زرافه ای آن را به چرا بنشیند.

و دلم می خواهد درک کنم ،که چرا با هر رنگ سبزی ، حتی رنگ سبز پیراهن پارسا،

یاد او می افتم. . .

شاید من اهلی شده ام. . .

                                                                                                           00:58               

                                                                                                         12/6/88

 

نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم شهریور 1388ساعت 23:48 توسط وحید | |


Design By : Night Skin